nampotsa iisa tayo ng sasabihin ah. hahaha!
ang mura naman diyan sa pque. 8k 2bedrooms na with garage pa? ayos yan!
naghahanap kami ng malilipatan for the meantime dito sa area ng banawe o malapit sa banawe. yung 8k mo, 13 sq meters lang! dinaig pa bahay ng kalapati!
no offense sa mga nakatira sa ganito kaliit. nakapasok na ba kayo sa selda ng pang ul0l (yung may topak)? kaunti na lang halos ganiyan na kaliit. wala lang harang minsan yung cr.
pero kahit ganiyan kaliit andami pa ring umuupa.
you've made a good start bro. nice decision.
on your father na nagcocomment ng kung ano ano. there could be two things:
first is that he does not want to lose control over you.
the second is that he may just be concerned sa iyo and sa family mo.
but it happens, you have to leave home....
They might just be having a hard time accepting that you're leaving them. You did the right thing by keeping quiet, as time passes, they'll get used to you living away from them and your relationship with them will return to the way it was before.
Sent from my Nexus 7 using Tapatalk 2
studio type apartment, condo wannabe.
andami niyan dito sa caloocan and q.c.
santisima! my chinese neighbor who owns racing pigeons has a 35 sq meter loft for his feathered friends!
such a shame for us poor people of this earth who can't even get a habitat as decent as that.
Kahit ano sabihin ng father niyo sir, better to get out that risk marriage. Para sakin they are holding you and your family back kasi gusto nila kasama pa rin kayo and may nalilibang sa mga bata. Pero kung sobrang hassle na, don't need to listen to them, after all you and your wife is not spending their money.
Hula ko lulungkot buhay nila kung wala na sila mapuntirya.![]()
yes ma'am.
di lang halata.
ewan ko nga rin kung ano ba definition ng "studio type-pad- apartment studio"
nalilito nga ako.
pag pasok namin sa studio type una kong hinanap sa landlord yung "microphone",
wala daw sila nun? wokdahek!
btt:
mark baka naman matindi bonding niyong mag-ama o ng pamilya mo?
nung aalis nako samin, ayaw din ng peyrents ko. basta umalis na lang ako.
ako nauna, a few years later sumunod yung sis kong bunso then my ate.
naiwan na lang sila ermats at erpats at yung brother ko na bata pa nun.
nung di na kami umuuwi sa kanila, nag decide na lang silang sa Tate tumira.
pag naiisip ko, alam kong mahal na mahal ako ng mga magulang ko. alam ko yung naramdaman nila na mawalay kami sa kanila. wala na yung mga bulilit na makukulit at maiingay na nagpapasigla sa mga magulang ko, nag si pagtandaan na kasi.
ako lagi kong naiisip itong anak kong babae. ang bilis lang ng panahon. isang iglap lang yung 10-15 at 20 years.
lalo na nag-iisa lang yung anak ko. misis ko nga naiiyak dun sa thought na mag aasawa at hihiwalay rin samin yung unica hija namin. ako man parang nalulungkot dahil alam ko di ko mapipigilan yung panahon na darating at maiiwan rin kaming dalawa ng misis ko.
ganun talaga, pero salamat talaga sa mga nanay at tatay natin na di nagsasawa sa pagiging magulang saatin.
i miss my old folks.
di naman ako atenista, naniwala naman kayo nagyabang lang ako. wala eh, yabang lang ang meron ako, yaman wala.
ot: nalilito ako minsan sa AdU (adamson univ) at ADMU pag UAAP. tapos falcon yung adamson at egol naman yung sa ateneo, halos parehas. i'm confucius!
pag gagawa ako ng school, ipis yung mascot.
sa bagay, sobrang close at bonded talaga kami dati eh... every week may inuman sa bahay at kasama tatay ko, sagot ko halos lagi lahat dahil single pa, tapos lagi kami may road trip or lunch out pag sunday or weekend...
pero all that changed when i got married, syempre i want to spend more time with my kid and my wife and then yun na...
siguro di pa rin sila maka get over na di na ako ang ma aasahan sa lahat tulad sa kwentuhan kung anong bago, inuman, labas2x sa mga bagong restaurant or lugar. parang ako kasi yung momentum nang pamilya eh..kakalungkot din,pero kailangan eh...
sana lang they would learn to let go and be more supportive kaysa naman hanap nang hanap nang negative things...
Hay naku bro.,- ganyan talaga ang buhay.
And thanks for sharing....
Kami naman,- may job offer kami sa US and so the family has to migrate,- hindi namin kinuha...
Sabi namin ni wifey,- we still live decently here and our parents are enjoying their grandchildren to the max when we visit them during the weekends....
Mahirap ipagkait sa kanila iyon... Matatanda na rin kasi sila at iyon na lang ang kaligayahan nila sa buhay...
Pag kami lang nga ni wifey ang napapadaan sa bahay ng mga ermats/erpats ko,- ang unang tanong sa akin,- "Nasaan ang mga bata?"....
Hayyy, the circle of life.....
20.8K:loveshower:
![]()
talaga yan ha?
ang motto ng iskul natin "ipis full skul for ipis full world!"
yung ermats ko pag nagdadrama
samin, "kung di ko kayo mahal, nasa amerika sana ako nagtrabaho, pero ayaw ko kasi ma-miss pag laki niyo."
tangna napaka walang hiya kong anak.
naalala ko yung nanay ko, bubuksan niya yung samsonite luggage niya na puro sulat at pictures ng lolo't lola ko sa tate.
kinukuha niya yun tapos hahalikan niya, iyak siya ng iyak. bata pako nun, yayakapin ko ermats ko tapos matatawa siya sakin dahil may mga kagaguhan akong sasabihin.
mula nung tumira mga grandfolks ko dun sa tate, hindi na sila umuwi dito at nakita ermats ko. nasa heaven na sila.
sulat lang noon nakakapag pasaya na sa nanay ko.
ngayon skype lang para makita niya ko at sumaya siya di ko pa magawa!
pero maghapon may panahon sa tsikot!
kumustahin ko lang si ermats at erpats.