I will ask again, savings? How many of us ask the same question every now and then? Are you saving anyway?
The law of supply and demand applies here, I noticed that if you will send Php 20,000, a family of two can survive a month, send Php 30,000 it will just be the same, the money will be spent.Let me expound on it a bit further.
Humans tend to consume more, knowing they have so much. An office worker promoted and salary increased will send additional money for his family back home hoping that his or her partner will be able to save. Ideally it's probable but in reality it's impossible. I can enumerate at least two reasons for this:
1) People has the capacity to adapt and adjust, when resources are scarce they will find a way to maximize what they have including recycling. Simple example would be clothings, when no extra money in the pocket we will find a way to wear even our oldest dresses in the closet with little of experiments, with the right combinations it can look good and we are not even aware of brands or maybe not minding it but with extra money we start to see those displayed Lacoste, Ralph Lauren, Quick Silver and so on. Our excuses would be "It's not bad to pamper ones self once in a while" then the next month same excuse until you become an addictive shopper, so much for a "once in a while" thing. While surfing on the net you came across with a new Mobile Phone worth almost half of your salary, still you will make lame excuses just to get a hold of that gadget and after a while you will crave for a new one and the cycle goes on.
2) You hate night life before because you know it's a waste of money. One night a friend of yours was able to tagged you along, a new world you have seen, new crowd you have met, the next night you will be the one begging your friend to come with you in your new found world. Then you will look back and say "what the hell, life is too short and need to be enjoyed". A night person you have become.
It applies for OFW and so as our family back home. Let me quote "You Filipinos are too extravagant, wasting too much money on mobiles, laptops and clothings". An Indian friend told me this and it hit me like a nail on the head. I guess it's time for us to assess and know our priorities and ask ourselves "what was my reason in going abroad?". To spend or to save money?.
Nandiyan pa yung gastusin ng magulang, mga kapatid and kanilang pamilya, minsan yung mga anak at kanilang pamilya, yung pinsan, yung buong kalbaryo... Pag di ka nagbigay sa hiling nila, ikaw pa yung masama.
So true... The problem is, most of our fellow OFWs are financially illiterate. They know how and where to spend their money but they don't know anything about saving and investing. That's why I always wonder for some fellow OFWs especially sa mga katrabaho ko sa isang kompanya kung nandito ba sila para kumita at mag-save or para gumastos. Because noong maliit pa ang kita ay napapakasya ang pera sa gastusin ngayong mas malaki ng di hamak ang kinikita ay namomoroblema pa rin sa gastusin pati na ang pagbayad sa walang katapusang utang. At pagnaka-uwi sa Pinas kala mo araw-araw may fiesta sa kanila.
karamihan kasi sa mga OFW's natin utak jologs, di ko sinasabi lahat karamihan lang. makatikim lang ng sahod na mas mataas ng konti sa mga kababayan natin na nasa pinas kala mo kung sinong mayaman na. kung ano ano gadgets binibili kelangan updated sila parati, tapos post sa facebook kung anong gamit na bagong bili nila or pinag pipilian nila bilin at na kung san san sila nakaka pasyal. pag uwi at nag bakasyon dito sa atin kala mo kung sino mayaman kung san san pumpunta, boracay, palawan, bohol, mga mamahalin club sa the fort at resorts world check in sa 5 star hotels. tapos libre buong barkada para kunwari big time na sila. kaya yon pag balik nila ulit sa ibang bansa back to zero na naman sila. sorry sa mga tinamaan.
Correct ka dyan sir. Ako nagbabakasyon din kami ng family ko pag-umuuwi pero months before pa bumibili na ng promo sa cebu pac para mura at hanggang 2 star hotel lang or 3 kung may promo tapos nalalaman lang ng kapitbahay ko na umuwi ako pag-nakita na akong paalis na ulit
In fairness meron din namang ibang gustong mag-save talaga pero sadly yung misis naman nila na naiwan sa Pinas ang di marunong humawak ng pera pagkatanggap eh ubos kaagad sa kung anu-anong luho kaya ginagawa eh kalahati lang ng sueldo pinapadala para kahit papaano may masi-save sila.
Karamihan din kase ng OFW's na nasa abroad, hindi din ganun kalaki ang salary, tinatangap din nila kahit na maliit ang sahod, tingin din ng mga kababayan natin sa mga nag aabroad eh mayaman na, hindi naman lahat nakakuha ng magandang benefits, pero true may mga kabayan natin napakataas ng pride, gusto nya angat siya sa iba, kaya nauuna ang yabang, yung iba kase na ata na culture shock, kaya hindi na naiisip ang future at makapag save
tsaka grabe ang mga kapwa pinoys natin. noong nag-abroad ako, kala ata ng mga kapitbahay namin pinupulot ko lang ang pera sa abroad. aba eh kung makahingi ng pasalubong e ganun na lang. sa dami nila, mauubos ang dala kong pera.
sumasama ang loob pag di mo nabigyan ng pasalubong.......t*ngnang yan!
pinainom mo na, hindi pa nakuntento.
Aside from being unable to manage their finances as the others have mentioned, another problem with them is that maraming nakasalalay sa kanila. They send their other siblings to school, support their parents, pay for the house/condo in which the entire ankan lives in, and put up money for business to be run by a relative (who'll probably squander the money in some cases).
I do finance for a fairly large real estate company and when i look into the problems concerning unpaid accounts, there are a good number of cases where the source of payment of the units are from OFWs. Either they have been remiss in remitting the money or the katiwala na relative overseeing the unit squandered the money for other purposes. Bwiset nga since when there are times we have to go and talk to the people involved, they'll say that "wala pa yung remittance ni ate//kuya, may emergency expense, etc..." then you'll see them using a brand new Ipad or cellphone.
Sad plight indeed. All it takes is discipline and knowing where to draw the line. I don't really rely much on any investment programs but we're able to save by simply finding ways to earn more, then we set aside any extra money we have instead of spending it. Pag short ang cashflow, withdraw from savings; pag sobra, deposit ulit sa savings.
yung iba kasing ganyan.. bago pa dumating yung padala.. naka utang na nang pang gastos.. so yung padala na dadating.. pambayad utang na lang.. tapos sa end of month.. uutang ulit.. so cycle na lang sya.. so wala na talagang napupunta sa savings.. tapos pag may extra income naman.. buhay milyunaryo.. bili nito.. bili nyan.. bakasyon dito bakasyon don.. hanggang maubos na yung extra.. tapos balik ulit sa cylce nang utang..
hindi lang naman sa OFW may mga ganyang problema.. baka mas marami pang may ganyang problema na nandito sa bansa natin.. at least pag OFW may steady at medyo malaking income.. yung mga minimum wage earners dito sa atin.. minsan pamasahe pa lang papasok sa opisina pinangungutang na.. maiisip pa ba nila yung savings?
Napansin ko rin yan doon sa maliit na munisipyo sa probinsya namin. Madaming nag-aabroad. Napakaliit na munisipyo pero yung mga bahay malalaki at may mga modelong sasakyan sa harap nila. Kailangan lang siguro talaga na ipakita na umasenso sila sa buhay sa ibang tao. At saka mahirap naman mapabalita sa bayan na kuripot, madamot at masama ang ugali.
I guess may problema talaga sa kultura ang karamihan ng mga Pinoy.
As thru my experience bilang OFW you have to be strict, i've always talk to my wife about life abroad, its tough being away sa loved ones. kaya pag lumalapit yun mga realtives ni misis para humingi nang pera, sorry sapat lang ang pera namin, we just ignore kahit ano ang masasama na mga sinasabi nila. tapos nakamonitor ako pirme sa bank account namin thru internet banking. tapos always we put the money yun kung ano talaga ang kailangan. Maayos na bahay na hinuhulugan, schools sa kids, foods & household expenses, bills, hulog sa car (dahil mahal ang pamasahe sa lugar namin),theraphy na anak kong babae dahil special child. all in all our expenses is around 60K. Savings namin is around 20K per month. But be prepare sometimes there uncertain things that could happened, Just like year my father past away ako ang nagbayad sa hospital and funeral expenses niya worth 80K. Saving money is just discipline yourself of not buying unecessarry things, ako ang gadgets ko lang ay nokia N70 & toshiba laptop na 2004 model pa. Samantala dito sa singapore lahat nang pinoy naka iphone4 pa. pero mga wala naman savings & assets sa pinas. Mayayabang kasi yung ibang pinoy dito.
May kakilala din akong seaman. Pagpadala ng pera, bili ng bagong gadgets si misis. Para sa kanya at para sa mga anak. Pag uwi ni mister sa pinas wala ng pera. Benta lahat ng gadgets. Mangungutang na ngayon yung seaman para sa placement fee.
After 10 years sa barko, wala ng perang pang college ang panganay. Ang tanga ng mgamagulang. Kawawa ang mga anak.
Yung isa pang kakilala ko abroad din misis. Si mister naman na naiwan dito kahit may trabaho wala ring pera palagi. Pero nakaline ang telepono. Nakalimutan na ata kung pano mag text. Tawag lang ng tawag. Laging hating gabi umuuwi. Mas gusto kumain sa labas.
Pampagamot sa anak nila inuutang pa. Pambihira talaga.